سد، نیست. ولی از دید این نگارنده،این کلی گویی و مطلق نگری ها،در ایدئولوژی و ایدئولوژی اندیشی جا دارد نه در کار صنفی، که عمدتا بر بنیاد تفاوت های جزیی حرکت می کند- و یا دست کم می توان گفت به دگرگونی های کوچک هم اهمیت می دهد(البته کلی نگری هایی اینچنین، و همه را به یک چوب راندن،می تواند در عوام فریبی و جاه طلبی برخی کسان شناخته شده در صنف،ریشه داشته باشد که می خواهند جایگاه خود را در بدنه معترض فرهنگیان،نگه دارند؛این موضوع خودش بحث جداگانه ای را می طلبد). اگر مطلق نگری و ایدئولوژی اندیشی در صنف،فرادست بنشینند می تواند به تحریف معنایی مفهوم های صنفی مهمی همچون "استقلال" بینجامد و استقلال در کنش صنفی را به رویارویی پیوسته با دولت تفسیر نماید و صنف را بازیچه دست مخالفانی از دولت بسازد که به هر دلیل حق و ناحق،تصمیم به تاختن به دولت می گیرند. همچنین کار صنفی را بر بنیاد اندیشه های ایئولوژیک سستی پیش برد که گرچه برا-
اما بعید است که بتواند اندکی بر بهبودی آموزش و پرورش و به ویژه پیشرفت و توسعه جامعه مدن
برچسب:
نویسنده: مهدی حیدری
تاريخ: شنبه
27 شهريور
1395 ساعت: 0:05